Lehimli Bileşenler ve SOC Mimarisi Gerçeği

Eski Intel Mac'lerin aksine, Apple Silicon mimarisinde RAM, işlemci paketinin (SOC) içine entegredir; SSD yongaları (NAND) ise anakarta lehimlidir. Apple ve çoğu servis, bu cihazların konfigürasyonunun satın alındıktan sonra değiştirilemeyeceğini söyler. Ancak mühendislik perspektifinden bakıldığında bu bir 'kilit' değil, bir 'zorluk'tur. Doğru ekipman ve derin mikro-elektronik bilgisi ile, 256GB'lık bir MacBook Air M2'yi 1TB veya 2TB kapasiteye yükseltmek fiziksel olarak mümkündür.

NAND Değişimi ve Direnç Konfigürasyonu (Straps)

İşlem sadece eski çipleri söküp (Desoldering) yerine daha yüksek kapasiteli çipleri takmakla bitmez. M-serisi işlemciler, anakart üzerinde ne kadar depolama alanı olduğunu anlamak için belirli referans dirençlerini (GPIO Straps) kontrol eder. Yeni NAND çipleri takıldığında, anakart şemasına bakılarak bu minik dirençlerin yerlerinin değiştirilmesi veya değerlerinin güncellenmesi gerekir. Bu işlem yapılmazsa cihaz DFU modunda kalır ve kapasiteyi tanımaz. Ayrıca, takılan yeni NAND yongalarının Apple'ın kullandığı protokollerle uyumlu ve 'Programlanmış' olması (veya JCID gibi cihazlarla syscfg verisinin düzenlenmesi) gerekebilir.

Riskler ve Gereklilikler

Bu işlem, anakart üzerindeki yüzlerce mikroskobik bileşenin ısıtılmasını içerdiği için 'Underfill' (çip altı dolgu) malzemesinin genleşip yolları koparmaması hayati önem taşır. CNC makinesiyle çiplerin kazınması veya lazerle sökülmesi gibi ileri teknikler kullanılır. Başarılı bir operasyon sonrası cihaz, orijinal fabrika çıkışlı 2TB bir cihazdan farksız çalışır; hız ve şifreleme özellikleri korunur. Ancak bu, ev kullanıcısının yapabileceği bir işlem değildir; hata payı sıfırdır.